W przedmiotowej uchwale o sygn. akt III CZP 29/25 wskazał, że:
- Określenie zakresu wniosku skargi kasacyjnej jest niezbędne jedynie, gdy wniosek ten obejmuje uchylenie i zmianę zaskarżonego orzeczenia (art. 398 z ind. 4 § 1 pkt 3 k.p.c.). 2. Określenie w skardze kasacyjnej zakresu wniosku o uchylenie zaskarżonego orzeczenia niezgodnie z zakresem zaskarżenia (art. 398 z ind. 4 § 1 pkt 1 k.p.c.) nie stanowi samodzielnej podstawy odrzucenia skargi.
Wskazać należy, że art. 3984 par. 1 pkt 1 k.p.c., stanowi, że skarga kasacyjna powinna wskazywać, czy zaskarża dane orzeczenie w całości czy w części, natomiast par. 2 pkt 3 ww. artykułu powinna zawierać też wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany.
Punkt drugi przedmiotowej uchwały jest przejawem liberalnego podejścia do wymogów formalnych skargi kasacyjnej. Dotychczas w orzecznictwie Sądu Najwyższego dominował pogląd, że w skardze zakres zaskarżenia oraz wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia muszą być ze sobą ściśle skorelowane, a brak tej korelacji skutkuje odrzuceniem skargi bez wzywania do uzupełnienia braków.
Z przedmiotowej uchwały SN wynika, że sama rozbieżność pomiędzy wnioskiem dotyczącym zaskarżonego orzeczenia a zakresem zaskarżenia nie może być jedyną przesłanką odrzucenia skargi kasacyjnej. Wobec czego taką skargę merytorycznie należy rozpoznać. Uznać należy, że przedmiotowa uchwała Sądu Najwyższego stanowi przejaw pożądanego mniejszego formalizmu przy sporządzaniu skargi kasacyjnej.
